குமார் சுகுணா –
கபாலி உலகம் முழுவதும் மிக பெரிய
எதிர்பார்ப்புகளுக்கு இடையே வெளியாகி சாதனை வெற்றியுடன்
ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.ஆனால் இது வரை தமிழ் சினிமாவில் எந்த
திரைப்படமும் சந்திக்காத வகையில் எதிர்பாராத எதிர்மறையான
விமர்சனங்களை சந்தித்து வருகின்றது.
திரைப்படம் ஒன்று வெளியானால் அது நல்ல படமா அல்லது
இல்லையா என்பது ஒரு ரசிகனின் பார்வையை பொறுத்தது. கதையே இல்லாத
படங்களை கூட வெற்றியடைய வைப்பவன்தான் ரசிகன். அதேபோல கபாலி
இதுவரை நாம் பார்த்த ரஜினி படம் போல இல்லை என்று அந்த மாற்றத்தை
ரசிக்கலாம் அல்லது ஏற்றுக்கொள்ளாமல் போகலாம். கேங்ஸ்டர் படம்
என்றதும் வழக்கமான பாட்ஷா, தளபதி, பில்லா போன்றோ அல்லது பிரமாண்டமான
சிவாஜி, எந்திரன் போன்ற திரைப்படமாக இருக்குமென ரஜினி ரசிகர்கள்
எதிர்பார்த்து அது கபாலி திரைப்படத்தில் இல்லை என்பது வேறு. இது ரஜினி
ரசிகர்களின் பிரச்சினை.
ஆனால், அதையும் தாண்டி இந்தப்படம் விமர்சனங்களை
மட்டுமல்ல எதிர்ப்புகளையும் சந்தித்துள்ளது. இது வரை நாம்
பார்த்திராத ஒரு புதிய கோணத்தில் ரஜினி. ஆனால் ரஜினியின் எந்த
திரைப்படத்துக்கும் இல்லாத அளவில் எதிர்மறையான வன்மமான
விமர்சனங்கள் கபாலிக்கு மட்டும் ஏன்.. என்பதே அனைவரையும்
அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியுள்ளது. சமூக வலைத்தளங்கள் மட்டும் அல்ல
இந்திய முன்னணி ஊடகங்கள் கூட மிக கடுமையாக கபாலியை
விமர்சித்திருந்தன. அதற்கு காரணம் இயக்குநர் ரஞ்சித்தை தவிர வேறு
எதுவுமாக இருக்க முடியாது.
இதுவரை ரஜினி படம் என்றால் டூயட், பிரமாண்ட கலைஞர்கள்,
பிரமிக்க வைக்கும் சண்டை காட்சிகள் இருக்கும். ஆனால்,
இத்திரைப்படத்தில் பிரித்தானிய ஆட்சிக்காலத்தில் இந்தியாவில்
இருந்து கொத்தடிமையாக மலேசிய இறப்பர் தோட்டங்களுக்கு
வரவழைக்கப்பட்ட சமூகத்தில் உள்ள ஒருவர் அந்த மக்களது
பிரச்சினைக்காக ஒரு சாதாரண டான் ஆவதே கதைக்களம். இதுவரை
இந்தியாவில் உள்ள தமிழர்களை மட்டுமே சுற்றி சுற்றி எடுக்கப்பட்ட
சினிமாவின் கதைக்களம் இங்கு மாறியுள்ளது. அதுமட்டுமல்ல
கொத்தடிமைகளாக சென்றவர்கள் தமிழகத்தில் சாதி ரீதியாக
ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள். இந்த திரைப்படம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக
ஒலித்தமையே இத்தனை எதிர்மறை விமர்சனங்களுக்கும் காரணம் என்ற
நிதர்சனம் தற்போது எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுவிட்டது.
தேவர்மகன், சின்னக்கவுண்டர் போன்ற திரைப்படங்கள்
வெளியான போது சாதியம் பற்றியோ சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் பற்றியோ யாரும் பேச
முன்வரவில்லை. ஏனெனில் அது சமூக கட்டமைப்பில் பொருளாதாரம் உட்பட ஒரு
உயர்நிலையில் உள்ள சமூகத்தை பிரதிபலிப்பது. உலகம் ஒருவனுக்கா என்ற
பாடலை எதிர்ப்போர் போற்றிப்பாடடி பொண்ணே.. தேவர் காலடி மண்ணே... என்ற
பாடல் வெளியானபோது ரசித்தவர்கள்தான். ஆனால், கபாலியை சாதிய ரீதியாக
பார்ப்பதோடு இந்திய தமிழ் ஊடகங்கள் இது தலித் சினிமாவா என்று
விவாதம் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.
சமூகத்தில் உள்ள பல பிரச்சினைகளை வெளிக்கொணர்வதில்
சினிமாவை விட பெரிய ஊடகம் எதுவும் இருக்கமுடியாது. இங்கு ஏழை,
பணக்காரன், சாதிபேதம், மதம் என்று எந்த விதத்திலும் பிரித்துப்பார்க்க
முடியாது. எந்த விடயமும் அது பேசுபவர்களுக்கு ஏற்ப தரம் உயரும்.
தமிழனின் மனதில் சிம்மாசனம் இட்டு ரஜினி எனும் காந்த சக்தி
ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் குரலாக ஒலிக்கின்றது.. இதுவரை எஜமானாக
திரையில் வந்த ரஜினி இத்திரைப்படத்தில் பண்ணை அடிமைகளாக இருந்த
ஒரு சமூகத்தின் நாயகனாக மாறியுள்ளார்.
இந்தியாவில் இருந்து ஆங்கிலேயர்களின்
ஆட்சிக்காலத்தில் தேயிலை தோட்டங்களிலும் இறப்பர் தோட்டங்களிலும்
வேலை செய்வதற்காக அடிமைகளாக மக்கள் அழைத்து செல்லப்பட்டனர். மிக
கொடூரமான அடிமை வாழ்க்கையை அந்த மக்கள் வாழ்ந்தனர். இலங்கையில்
கூட இன்றும் தேயிலை தோட்டங்களில் வாழும் இந்திய வம்சாவளி மக்கள் ஒரு
அடி சொந்த நிலத்தை கூட பெறமுடியாத நிலையிலேயே உள்ளனர். ஆனால் இப்படி
ஒரு சமூகம் இருப்பது என்பது தமிழக அரசியல் தலைமைகளுக்கு தெரியுமா
என்பது கேள்விக்குறியே.
இதேபோலத்தான் மலேசிய இறப்பர் தோட்டங்களுக்கு
கொத்தடிமைகளாக சென்ற மக்களும் பல்வேறு இன்னல்களை
சந்திக்கின்றனர். ஆனால், தேசம் மாறினாலும் அவர்களது வாழ்க்கை
முறையோடு பின்னியுள்ள சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகள் குறையவில்லை. அங்கு
ஏனைய சமூகங்களுக்கு இடையே எதிர்நோக்குகின்ற பிரச்சினைகள்.
போதைக்கு அடிமையாகி தமது வாழ்க்கையை தொலைக்கும் இளைஞர்கள் என்ற
யதார்த்த பிரச்சினைகளை வெளிக்கொணர்வதற்கு இதுவரை யாரும்
முயற்சித்தது இல்லை. ஆனால் கபாலி அதனை பற்றியே களமாக
மாறியிருக்கின்றது. ஏதோ ஒரு காலத்தில் பொருளாதார ரீதியில் பின்
தங்கியிருந்திருந்தோரே ஒடுக்கப்பட்டவர்களாக
ஆக்கப்பட்டுள்ளனர். ஆனால் அவர்கள் அதே நிலையில் இருக்க வேண்டும்
என்பது ஒன்றும் தலைவிதி இல்லையே. இதைத்தான் ரஜினி மூலமாக கபாலி
பேசுகிறது, ''காந்தி வேட்டி கட்டுனதுக்கும் அம்பேத்கார் கோட்சூட்
போட்டதுக்கும் அரசியல் இருக்கு...'', ''எங்கிருந்து வந்தீர்கள் என்ற
கேள்விக்கு, ‘’திண்டிவனம் பக்கத்திலுள்ள கிராமத்தில் பண்ணை அடிமையால்
பாதிக்கப்பட்டு இங்கு வந்தோம்” என்பது பண்ணையடிமை என்பது தமிழகத்தில் சில
ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை நிலவிய சாதிய கொடுமைகளின் அடையாளம் என்பதை
காட்டுகிறது.
''நாம் என்ன உடை போடவேண்டும் என்பதை யாரோ ஒருவன் எப்படி
தீர்மானிக்க முடியும்.'' இறுதியில் கிஷோர் பேசுவது, ‘’யார்றா நீ.. வெறும்
சோத்துக்காக இங்க வந்தவன்தானே.. தின்னுட்டு அமைதியா இருக்கவேண்டியதுதானே..
மத்தது எல்லாம் எதுக்கு நீ செய்ற.. செய்றதுக்கு நீ யாரு.. அதெல்லாம்
பிறப்பிலேயே இருக்குடா.. உனக்கு என்ன தகுதி இருக்கு… கோட்டு, சூட்டு,
கண்ணாடி போடா சமமா ஆயிடுவியா” போன்ற வசனங்கள் சமூகத்தில்
அடுக்குமுறைகளுக்கு உள்ளானவர்கள் அதேநிலையிலேயே தொடர்ந்து
இருக்க வேண்டும் என்ற மேல் வர்க்கத்துக்கு சவுக்கடியாக
மாறியுள்ளமையே இந்த விமர்சனங்களுக்கு காரணம்.
மேலும் இந்தக் கபாலி படம் வழக்கமான ரஜினி படங்களைப்போல்
இல்லாததுடன் அம்பேத்கர் அரசியலை குறிப்பாக இயக்குநர் ரஞ்சித் ரஜினி மூலமாக
ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் குரலாக மாறியிருப்பதுதான்
பெரும்பாலானோருக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதைத் தாங்கிக்கொள்ள
முடியாமல்தான் பலவாறாக புலம்புகின்றனர்.
இந்திய ஊடகங்கள் சமூக வலைத்தளங்கள் என்பன
இத்திரைப்படத்தை விமர்சித்திருப்பது கூட பரவாயில்லை. ஆனால் 5 முறை
தேசிய விருதை பெற்ற பெரும் கவிஞர் வைரமுத்து வஞ்சித்துள்ளமைதான் மிக
மோசமான வன்மம். சமத்துவம் சமூகம் என்றெல்லாம் பேசும் வைரமுத்து
அரிமா சங்க நிகழ்ச்சி ஒன்றில் கலந்து கொண்டு பேசியபோது 'கபாலி'' குறித்து
கிண்டலடித்ததோடு, அந்தப் படத்தை தோல்விப் படம் என்று கூறியுள்ளார்.
கபாலிக்கு முன்னாடி கோட் போட்டது நீங்கதான்னு நினைக்கிறேன். உங்களைப்
பார்த்துதான் ரஜினிக்கு கோட் போட்டு ரஞ்சித் கபாலியை எடுத்துட்டாரு. நான்
புரிந்து கொள்கிறேன் ஒவ்வொருவரையும், இந்தக் கூட்டத்தை, வந்திருக்கிற
பெருமக்களை, அரசியலை, விஞ்ஞானத்தை, இல்லறத்தை, வாழ்வியலை, ஆணை, பெண்ணை,
தொலைந்து போன விமானத்தை, கபாலியின் தோல்வியை (இரு முறை).... சாதிகள்
இல்லையடி பாப்பா என்று பாரதியின் மண்ணில் பிறந்த வைரமுத்துவின் இந்த
பேச்சு அவரது தரத்தை தாழ்த்துவதாக மாறிவிட்டது. சாதிய அரசியலில்
உடை என்பது எத்தனை முக்கியமானது என்பதை கபாலி
விளக்கியிருக்கின்றது.
ஒரு மனிதனை மதிப்பிப்பதே உடைதான். சாதாரணமானவர்கள்
கோட் சூட் போட கூடாது என்ற மரபில்லையே. ஆனால் மாபெரும் கவிஞரான
வைரமுத்து இதனை மிக மோசமாக விமர்சித்தமை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத
ஒன்று. ஆனால் வைரமுத்துவின் இந்த பேச்சுக்கு எதிராக எழுந்த
எதிர்ப்புகளின் காரணமாக தான் பேசும் போது ஒரு வார்த்தை
விடுபட்டுவிட்டதாகவும் இதனை பெரிதுபடுத்தி சர்ச்சை ஏற்படுத்த
வேண்டாம் என்று கோரியுள்ளார். இது நம்ப கூடியதாக இல்லை.
வைரமுத்துவின் இவ் விமர்சனம் குறித்து கபாலி தயாரிப்பாளர்
கலைப்புலி தாணு பதிலளித்த போது, வைரமுத்துவுக்கு ஏன் இத்தனை கோபம் என்பது
புரிகிறது.
அவருக்கு பாட்டெழுத வாய்ப்பளித்தி ருந்தால் ஓஹோ என்று
புகழ்ந்திருப்பார். ஆனால் வாய்ப்புத் தராததால் வாய்க்கு வந்தபடி
பேசுகிறார். கபாலியில் வாய்ப்புத்தர முடியாத சூழல். இதெல்லாம் புரியாமல்
அவர் விஷம் கக்கி இருக்கிறார். கபாலியை தோல்விப் படம் எனும் இவர்தான்,
அந்தப் படத்துக்கு முதல் நாளில் 4000 டிக்கெட்டுகளை வாங்கிச்சென்றார். ஒரு
நயா பைசா நான் வாங்கவில்லை. யார் என்ன சொன்னாலும் கபாலி வெற்றியைத் தடுக்க
முடிந்ததா?
இன்று அது மாபெரும் வெற்றிப் படம். மக்கள் தந்துள்ள
வரவேற்பு மலைக்க வைக்கிறது. இந்திய திரையுலக வரலாற்றில் இதுவரை பார்த்திராத
வெற்றி இது என்றார். அது உண்மைதான் இத்திரைப்படத்துக்கு பல்வேறு
எதிர்மறை விமர்சனங்கள் வந்தாலும் ரஜினியின் எந்த திரைப்படமும்
இதுவரை எட்டாத வகையில் வசூலை குவித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
திரைப்படம் வெளியாகியதும் சமூக வலைத்தளங்களும் இந்திய ஊடகங்களும்
கடுமையாக இயக்குநர் ரஞ்சித்தை சாடின. அவர் தலித் அரசியல்
செய்வதாகவும் இனி அவர் ரஜினி திரைப்படங்களை இயக்க கூடாது என்றும்
ஊடகங்கள் விமர்சித்தன.
இந்நிலையில் இது தொடர்பில் இயக்குநர் ரஞ்சித்
தெரிவித்த கருத்துக்களானது, படம் பற்றி விமர்சனம் செய்யுங்கள். என்னை
சாதி ரீதியாக விமர்சனம் செய்வது ஏன்? தேவர்மகன், சின்னக்கவுண்டர்
போன்ற திரைப்படங்கள் வரும் போது அது தேவருக்கான படம் என்றோ
கவுண்டருக்கான படம் என்றோ கூறாதவர்கள், கபாலியை தலித் சமுதாய
மக்களுக்கான படம் என்று கூறுவது ஏன் என்பதும் ரஞ்சித்தின் கேள்வியாக
உள்ளது. இது தலித் படமல்ல. இது ஒரு படம். தேவர் மகன், சின்னக் கவுண்டர்
படங்கள் வரும் போது இது மாதிரியான கேள்விகள் எழவில்லை. இப்போது ஏன் தலித்
படம் என்று கூறுகிறீர்கள். இது தலித் படமல்ல .
கபாலி என்ற பெயர் வில்லன்களுக்கு மட்டுமே இருந்தது. அதை ஒரு
ஹீரோவிற்கு வைத்தேன். இன்றைக்கு கபாலி என்ற பெயர் வைத்தவர்கள் எல்லாம்
பெருமையுடன் தங்களின் பெயரை கூறுகின்றனர்
அடிமைப்படுத்துபவர்கள் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள்
என்றால், ஒடுக்குபவர்களும் அவர்களும்தான் அந்தப் பிரச்சினைக்கு
உரியவர்கள். அவர்கள் அமர்ந்து பேச வேண்டும். உரையாட வேண்டும். இது
எல்லாத் தரப்பிலும் நடக்க வேண்டும். அதைத்தான் நான் சொல்ல
விரும்புகிறேன். ஒருவன் சொல்ல, இன்னொருவன் கேட்பது என்பது கூடாது.
உரையாடல் நடைபெற வேண்டும்.
தமிழர்கள் எங்கே போனாலும் ஒடுக்குமுறைக்கு
ஆளாகின்றனர். மலேசியாவில் ஜாதி சங்கங்கள் அதிகம் இருக்கின்றன.
தமிழர்கள் அதிக அளவில் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் என்பதைத்தான் இந்தப்
படத்தில் கூறியிருக்கிறேன். தமிழர்கள் எங்கே போனாலும் ஜாதிய
ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாகின்றனர். எனக்கு தமிழின் மீது ஆர்வம் அதனாலேயே
என்னை பா.ரஞ்சித் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறேன். மலேசியா நாட்டு
கதைக்களத்தில் எடுக்கப்பட்ட படம் என்றாலும், முழுமையான யதார்த்த படம்
இல்லை.
நான் கோட் சூட் போடுவேண்டா... நான் கால் மேல் கால் போட்டு
அமருவேன்... நான் ஆளப்பிறந்தவன்டா போன்ற வசனங்கள் வைக்கப்பட்டதற்கு
பதிலளித்த ரஞ்சித், ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாயத்தில் இருந்து வரும் ஒருவர்
அணியும் உடை, பேசும் வசனம் அவசியமான இருந்தது என்றார். தமிழ் சமூகம்
ஒடுக்கப்பட்ட சமூகம். மலேசியா தமிழர்களின் சூழ்நிலை வேறு. சீனர்கள்,
மலாய்காரர்கள் நிறம் வெண்மை. தமிழர்கள் கறுப்பர்கள் என்ற தாழ்வு
இருக்கிறது. இந்த கதை ஒட்டுமொத்த தமிழ் சமூகத்திற்கு கனெக்ட் ஆகணும்.
கபாலி பார்த்து விட்டு நிறைய திட்டுகிறார்கள். கபாலியைப்
பற்றிய விமர்சனங்கள் கூர்மையாக இருக்கிறது. ரஜினி படத்தை ரஞ்சித் இயக்கக்
கூடாது என்று முன்னணி பத்திரிகையும் கூறியுள்ளது. எனக்கு இது முன்பே
தெரியும். மெட்ராஸ் பார்த்து விட்டுதான் ரஜினி கூப்பிட்டார். புதிதாக
ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று கூறினார். படம் பற்றி விமர்சனம் செய்யுங்கள்.
என்னை சாதி ரீதியாக விமர்சனம் செய்வது ஏன்? இதில் நான் அரசியல் செய்யவில்லை
மக்களுடைய பிரச்சினையை சொல்வதுதான் சினிமா. கலையை
அரசியல் ஆக்க நினைக்கிறேன் இது அரசியல் படமல்ல... கலையே அரசியல்தான்.
கேட்கிறேன் படத்தின் கிளைமேக்ஸை இப்படி வைக்கச் சொன்னதே ரஜினிதான்.
அமெரிக்காவில் இருந்து பேசி என்னை கன்வின்ஸ் செய்தார். என்னை
சுதந்திரமாக விட்டார். உலகம் முழுவதும் ஹிட். 30 நாடுகளில் படம்
வெளியாகி உள்ளது. எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் சுயஜாதி பெருமையை
பேசவில்லை. ஒட்டுமொத்த மானுட பிரச்சினையை பேசுவதுதான். என்னை
ஆள்பவனிடம் இருந்துதான் விடுதலை கேட்கிறேன்.
மலேசியாவில் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு தேவையில்லாத
சிக்கல் உருவாகக்கூடாது என்றுதான் நிறைய விடயங்களை இப்படத்தில்
நான் பேசவில்லை. கபாலியில் இருக்கும் சிந்தனைகள் அனைத்துமே சமூகத்தின் மீது
இருக்கும் அக்கறை தான். இந்த சமூகம் மாறுவதற்கு மேலும் சில விடயங்கள்
செய்ய வேண்டும் என நினைக்கிறேன். மக்கள் அனைத்து தரப்பு படங்களையுமே
பார்ப்பார்கள்.
கபாலி போல தொடர்ந்து படம் எடுப்பேன். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின்
பிரச்சினைகளைச் சொல்லும் படங்களைத் தொடர்ந்து எடுப்பேன். மக்களின்
பிரச்சினைகளைச் சொல்ல வேண்டும். எனவே தொடர்ந்து செயற்படுவேன்.
என் மீதான தனி நபர் விமர்சனமும், காழ்ப்புணர்ச்சி கொண்ட
வசைகளும் நான் சரியான பாதையில்தான் செல்கிறேன் என்பதை எனக்கு
உணர்த்துகின்றன. எனக்கு எந்த பாரம்பரியமும் கிடையாது. கலாசாரமும் கிடையாது,
இதுதான் நான்... இப்படித்தான் என் படங்கள் இருக்கும், என
தெரிவித்துள்ளார்.
உண்மையில் இலஞ்சம், ஊழல்-, வாக்கு அரசியல் என பொதுவான
வணிக விற்பனைக்கு போதுமான மசாலத்தனங்களை மட்டும் மையப்படுத்தி
இப்படம் எடுக்கப்பட்டிருந்தால் எல்லோரும் ரஞ்சித்தை
தூக்கிவைத்துக் கொண்டாடியிருப்பார்கள்.
சாதிய சமூக அரசியலைப் பேசுவதால் அதுவும்
திரைத்துறையில் நட்சத்திர முகமான ரஜினி மூலமாக பேசவைத்ததில்..
தாங்கிக்கொள்ளமுடியாமல் எதிர்ப்பினை முன்வைக்கின்றனர். சாதி என்ற
ஒன்றுக்காக ரயில் பாதை ஓரங்களிலும் மக்கள் சனமாட்டம் நிறைந்த
இடங்களிலும் உயிர்கள் அரிவாள் வெட்டில் சாய்க்கப்படுகின்றமையும்
மாடை வெட்டினான் என்று மனிதனை வெட்டுவதும் என்ன மனிதம் என்று
தெரியவில்லை. ஒரு சமூகத்துக்கு தேவை மாற்று சினிமா இல்லை. மக்களின்
உளவியல் மாற்றமே என்பது இயக்குநர் ரஞ்சித்துக்கு நன்றாகவே
தெரிந்திருக்கும். அவர் சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த
முனையவிரும்பவில்லை. அது சினிமாவால் முடியாது என்று அவரே பலமுறை
கூறியுள்ளார். ஆனால் சமத்துவம் பேசும் இந்த சமூகம் எத்தகையது என்பதை
கபாலிக்கு பின்னராக எதிர்ப்புகளும் விமர்சனங்களும் வெளிப்படுத்தி
விட்டன.
அவர் இதனைத்தான் எதிர்பார்த்திருப்பார். இ தன் மூலம்
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான அவரது கமெரா சரியான முறையில் தனது பணியை
செய்துள்ளது என்பதே அவருக்கு கிடைத்துள்ள மிக பெரிய வெற்றி. இதற்கு
ரஜினி என்ற சக்தியே மிக முக்கியமானது. ஏனெனில் ரஞ்சித்தின் முன்னைய
இரு திரைப்படங்களும் மிக பெரிய வெற்றி படைப்புகள் அல்ல. ஆனால்,
ஒடுக்கப்பட்ட விளிம்பு நிலை மக்களது வாழ்வியலை பற்றியதே.
இத்திரைப்படங்களை பார்த்துவிட்டே ரஜினி ரஞ்சித்தை
அழைத்து இது போன்ற ஒரு மாற்று சினிமாவில் நடிக்க வேண்டும் என்ற தனது
விருப்பையும் சந்தர்ப்பத்தையும் இயக்கும் வாய்ப்பையும் அளித்துள்ளார்.
சிகரெட்டை பிடித்துக்கொண்டு புகை மூட்டத்தில் நிற்பது மட்டும் அல்ல
சும்மா நின்னாலே ரஜினி ஸ்டைல்தான். பஞ்ச் வசனம் பேச வேண்டியதும் இல்லை.
ரஜினி எதை பேசினாலும் அது பஞ்தான் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்..
இத்திரைப்படத்தை பார்த்தவர்களுக்கும் புரியும். இதுவரை நாம்
பார்க்காத இயல்பான ரஜினியை கபாலியில் பார்த்துவிட்டோம். ரஜினி
மாறிவிட்டார்.. ஆனால்..நாம்.....?
0 comments:
Post a Comment